Samca łatwiej usłyszeć niż zobaczyć, bo śpiewa wysoko nad polami uprawnymi i wrzosowiskami. Na ziemi wygląda skromnie, jak większość skowronkowatych. Właśnie dlatego zacznij od szczegółów upierzenia, bo trzy podobne gatunki różnią się drobiazgami.
Czubek, który ptak raz stroszy, a raz chowa
Wierzch i pierś są szarobrązowe, gęsto kreskowane, a brzuch płowobiały. Na głowie sterczy krótki, tępy czubek. Skowronek potrafi go jednak położyć płasko, więc jego brak niczego jeszcze nie przesądza.
W powietrzu widać krótki ogon i krótkie, szerokie skrzydła. Ich tylna krawędź oraz boki ogona są obwiedzione bielą, ale zobaczysz ją tylko u ptaka, który od ciebie odlatuje. Płcie ubarwione są tak samo, choć samiec ma szersze skrzydła.
Brew na karku czy czub na stałe
Najbliżej skowronka stoi lerka. Ma wyraźną jasną brew, której oba pasy schodzą się na karku, a jej czubek jest mały i przez większość czasu niewidoczny. Śpiewa melodyjnym, powtarzanym „lu-lu-lu”.
Dzierlatka wyróżnia się spiczastym czubkiem, który sterczy zawsze, a najwyżej przy śpiewie i tokach. Jest też ptakiem osiadłym, który nie odlatuje na zimę.
Na ziemi skowronka przypomina też świergotek łąkowy. Ma jednak cienki dziób, jasnoróżowe nogi i bardzo długi pazur tylnego palca.
Dwadzieścia minut pieśni bez lądowania
Samiec śpiewa w locie: wznosi się, zatacza kręgi albo zawisa w jednym punkcie, aż z ziemi zostaje z niego kropka. Pieśń jest czysta, perlista i nieprzerwana. Pod koniec sezonu godowego jedna seria trwa czasem 20 minut.
Długi śpiew w zawisie ma swój powód. Samice wybierają samców, którzy dłużej wytrzymują w powietrzu, bo to znak dobrej kondycji. Szersze skrzydła samca prawdopodobnie wykształciły się właśnie dzięki tej presji.
Hałas cywilizacji też zostawia ślad. Przy farmach wiatrowych samce przechodzą na wyższe częstotliwości, żeby przebić się przez szum turbin.
Pole bez drzew i zboże, które nie rośnie za gęsto
Skowronek gniazduje w większości Europy i Azji, a także w górach północnej Afryki. Na zachodzie zasięgu zwykle nie odlatuje, za to wschodnie populacje wędrują na zimę dalej na południe. Nawet zachodnie ptaki przenoszą się zimą na niziny i nad morze.
Liczy się sposób uprawy. W Wielkiej Brytanii zboża sieje się dziś jesienią, a latem taki łan jest dla skowronka za gęsty: ptak nie przebiegnie między źdźbłami. Ozima pszenica bardziej odpowiada kuropatwie, która chętnie gniazduje na jej obrzeżach. Rolnicy dostają tam dopłaty za siew jary i rżysko zostawione na zimę bez oprysków. Ornitolodzy porównują takie rżyska do wielkich stołówek z rozsypanym ziarnem i nasionami chwastów.
Pisklęta wychodzą z gniazda, zanim polecą
Gniazdo, jak u czajki, to płytki dołek w ziemi wysłany trawą, z dala od drzew, krzaków i żywopłotów. Lęgi mogą ruszyć pod koniec marca albo na początku kwietnia. Samica sama wysiaduje 3–5 szarobiałych lub zielonkawych jaj w brązowe plamki.
Przez pierwszy tydzień oboje rodzice karmią młode prawie wyłącznie owadami. Po 8–10 dniach pisklęta rozchodzą się i kryją w roślinności, choć latać zaczną dopiero w wieku 18–20 dni. Gniazda często plądrują większe ptaki i drobne ssaki, ale para może mieć w sezonie aż cztery lęgi.
Od pierwszego dołka w ziemi do zimowych przenosin
W Polsce skowronek to ptak regularny. Pierwsze zniesienia mogą pojawić się już na przełomie marca i kwietnia, a kolejne lęgi trwają do lata. Zimą ptaki ze wschodu Europy przesuwają się na południe, stąd prawie puste styczeń i grudzień na wykresie.
Galeria: Skowronek






Antypody, Vaughan Williams i marynarskie psoty
Jak skowronek trafił do Nowej Zelandii i Australii?
Wypuszczano go tam wielokrotnie w XIX wieku: w Australii od 1850 roku, w Nowej Zelandii od 1864. Nowozelandzkie ptaki do lat 20. XX wieku zajęły obie główne wyspy, a australijskie żyją dziś głównie na południowym wschodzie kontynentu.
Który utwór muzyczny opowiada o skowronku?
Najsłynniejszy jest „The Lark Ascending” Ralpha Vaughana Williamsa, zainspirowany wierszem George’a Mereditha o tym samym tytule. Skowronkowi poświęcili wiersze także Percy Bysshe Shelley i Ted Hughes.
Dlaczego po angielsku „skylark” znaczy też dokazywać?
Czasownik przyszedł z żargonu marynarzy i oznacza płatanie figli. Sam ptak ma po angielsku również własne słowo na stado: „exaltation”, notowane już około 1430 roku.