Mieszkańcy trzcin, bagien i rozlewisk
Każdy gatunek ma swoje nagranie; najpopularniejsze są na początku listy.
Żuraw wrócił i trąbi na pół okolicy
Jeszcze w pierwszych dekadach XX wieku żurawia uważano w Polsce za ptaka rzadkiego. Potem jego liczebność zaczęła powoli rosnąć, a od lat 80. wzrost przyspieszył. W latach 2010–2012 krajową populację oszacowano na 20–22 tysiące par. Przenikliwe trąbienie słychać z dużej odległości, w locie i podczas toków.
Para żurawi odzywa się w duecie: samica z uniesioną głową wydaje wysoki ton, a samiec odpowiada dłuższym krzykiem. Ptaki tańczą, podskakując z rozpostartymi skrzydłami, i to niemal o każdej porze roku. Zimą wybierają głównie resztki ziarna z rżysk, więc rolnikom raczej porządkują pola, niż je niszczą. Psa, który podejdzie do gniazda, rodzice atakują niemal od razu.
Bąk huczy jak buhaj, wodniczka terkocze
Od stycznia do kwietnia z rozległych trzcin dochodzi głębokie, buczące „uup”. Tak samiec bąka wabi samicę, a w spokojną noc usłyszysz go nawet z 5 km. Ludowe nazwy w wielu językach porównują ten głos do ryku byka. Spłoszony bąk zastyga z dziobem w górze i zlewa się z łodygami. Poza sezonem lęgowym zagląda też na stawy rybne, do żwirowni i przydrożnych rowów.
Wodniczka to drobny ptak o wielkim znaczeniu dla Polski. Na Polesiu, we wschodniej Polsce i na południu Białorusi, gniazduje 70 % jej światowej populacji. Śpiewa szybkie, terkoczące „ja-ja-ja” przetykane gwizdami. Zagrażają jej osuszanie łąk i ich zarastanie trzciną oraz krzakami.
Remiz, wąsatka i czapla w jednym trzcinowisku
Remiz nosi w nazwie naukowej polskie słowo: rodzaj Remiz ustanowił w 1819 roku polski zoolog Feliks Paweł Jarocki. W tych samych trzcinach mieszka wąsatka. Samiec ma szarą głowę i czarne „wąsy”, a nie brodę, jak sugeruje angielska nazwa. Wąsatki dobierają się w pary dożywotnio i potrafią wyprowadzić kilka lęgów w sezonie. Latem łapią drobne bezkręgowce, zimą łuskają nasiona trzciny.
Czapla siwa gniazduje koloniami, zwykle wysoko na drzewach blisko wody, i latami dokłada gałęzi do tego samego gniazda. Jej podstawowy głos to chrapliwe „fraank”, a w kolonii słychać jeszcze całą gamę gardłowych odgłosów. Para wita się przy gnieździe, unosząc i opuszczając skrzydła. Kolonie leżą zwykle blisko żerowisk, ale po pokarm czapla potrafi polecieć nawet 20 km.