Kos i rudzik, czyli kto śpiewa, gdy reszta milknie
Pierwszy wiosenny koncert o świcie daje zwykle kos. Samiec śpiewa z dachów i czubków drzew niskim, fletowym głosem, najwięcej od marca do czerwca. Zimą potrafi nucić cicho pod nosem, a całkiem cichy bywa w zasadzie jedynie we wrześniu i w październiku. Gdy w pobliżu skrada się kot, zamiast melodii usłyszysz nerwowe „pok-pok-pok”.
U rudzika śpiewają oba ptaki z pary i robią to przez okrągły rok. Zimą samiec i samica pilnują osobnych rewirów, a ich zimowa piosenka brzmi smutniej od letniej. W oświetlonych miastach rudziki śpiewają czasem nocą, żeby nie przekrzykiwać dziennego zgiełku. Kiedy przekopujesz grządkę, ptak chętnie podejdzie po odsłonięte dżdżownice. Jesienią i zimą do pająków i owadów dokłada jagody, owoce i nasiona.
Gatunki z ogrodu, od najczęściej szukanych
Trójkąt odtwarza nagranie bez wychodzenia z listy, nazwa prowadzi do pełnego opisu gatunku.
Szpak kopiuje, wróble ćwierkają pod rynną
Szpak to imitator. W jego zwrotkach mieszają się czyste gwizdy, trzaski i fragmenty cudzych melodii, a nawet odgłosy maszyn. Zdarza się, że powtórzy dźwięk usłyszany jeden jedyny raz. Najzdolniejsze samce mają w zanadrzu do 35 zmiennych motywów i 14 rodzajów kliknięć. Gdy w pobliżu pojawi się samica, samiec potrafi śpiewać z samego wlotu budki, jakby zapraszał ją do środka.
Pod okapem mieszka najczęściej wróbel, ptak przyklejony do ludzkich siedzib, w mieście i na wsi. Jego krewny mazurek w Europie woli zadrzewioną wieś, dlatego w centrum miasta trafisz na niego rzadziej. Mazurek nie ma prawdziwej piosenki, tylko serię podnieconych „czip”. Obu poznasz bliżej na stronie rodziny wróbli.
Sroka, kopciuszek i goście przy karmniku
Sroka należy do najbystrzejszych ptaków: rozpoznaje własne odbicie w lustrze, co udaje się nielicznym gatunkom. Zimą trzyma się blisko swojego rewiru, a wieczorami zbiera się z innymi srokami na wspólny nocleg. W polskim folklorze, podobnie jak w czeskim czy niemieckim, ma opinię złodziejki.
Kopciuszek mieszkał pierwotnie na kamienistych zboczach gór. Od około 1900 roku zajmuje podobne miejsca w miastach: dachy, gruzowiska i hale fabryczne. Samiec śpiewa krótką, chrobotliwą zwrotkę i odzywa się suchym „tik”. Przy karmniku pojawia się też szczygieł, który cienkim dziobem wyłuskuje nasiona ostów i słonecznika. Zimą najłatwiej zwabisz go drobnymi, oleistymi nasionami nigru.