Przepiórka

Przepiórka jest zwarta i krótka: od dzioba do końca ogona liczy 16–18 cm. Całe upierzenie ma brązowe, gęsto kreskowane, a nad okiem biegnie wyraźna biała brew.

Samca poznasz po białym podbródku. Samica bywa odrobinę cięższa, a masa obu płci rośnie pod koniec sezonu lęgowego, tuż przed odlotem.

Spójrz też na skrzydła. Większość kuraków ma je krótkie, a przepiórka długie, bo co roku pokonuje drogę na inny kontynent. Spłoszona leci nisko i po chwili znowu opada w zieleń.

Najczęściej w tym samym polu siedzi kuropatwa. Jest jednak prawie dwa razy dłuższa, ma szare boki i pierś, a na brzuchu kasztanową podkowę. Gdy wzlatuje, odzywa się suchym „rik-rik-rik”.

Na łąkach kośnych mieszka też derkacz, równie skryty i aktywny nocą. W locie zdradzają go kasztanowe skrzydła i zwisające nogi, a jego „krek-krek” brzmi zgrzytliwie. Na przelotach derkacze trafiają się zresztą w jednych stadach z przepiórkami.

Trzeci sobowtór to przepiórka japońska, znana z hodowli. Wygląda prawie tak samo, ale woła zupełnie inaczej. Zasięgi obu gatunków stykają się w Mongolii i nad Bajkałem, a ptaki nie krzyżują się tam ze sobą.

Wołanie samca bywa jedyną wskazówką, że przepiórka w ogóle jest w okolicy. Najwięcej słychać go rano i wieczorem, czasem również w nocy.

Anglicy zapamiętują ten rytm jako „wet-my-lips”. Według jednej z hipotez także angielskie słowo quail powstało jako naśladowanie tego głosu.

Przepiórka żyje na ziemi i tam też je. Zbiera nasiona chwastów i ziarno, które zostało po zbiorach, a do tego chrząszcze, pluskwiaki, mrówki, skorki i prostoskrzydłe razem z ich larwami.

Wśród ptaków łownych to wyjątek, bo wędruje daleko. Lęgnie się od Europy i północno-zachodniej Afryki po Mongolię, a zimę spędza w Afryce i na południu Indii.

Przelot nad Morzem Śródziemnym jest dla niej groźny. Jesienią 2012 roku w samym Egipcie złapano w sieci według szacunków nawet 12,9 mln przepiórek, z czego 3,4 mln na północy Synaju.

Samica wygrzebuje zagłębienie o średnicy 7–13,5 cm i wyściela je skąpo roślinami. Znosi jedno jajo na dobę, kremowe w ciemnobrązowe plamy, a wysiadywać zaczyna dopiero przy pełnym komplecie.

Dzięki temu wszystkie pisklęta klują się naraz. Są zagniazdownikami: krótko po wykluciu opuszczają dołek i same szukają jedzenia, a matka je ogrzewa, póki są małe.

W północnej Europie pierwsze jaja pojawiają się w połowie maja, a zniesienia powtórzone mogą przeciągnąć sezon do końca sierpnia. Młode latają po około 19 dniach, ale z rodziną zostają 30–50 dni.

Przepiórkę spotkasz w Europie od późnej wiosny do jesieni, potem rusza na południe. Najjaśniej świecą miesiące, w których samce wołają, a samice wodzą młode.

Obie kryją się w zbożu i niechętnie latają, ale różnią się wielkością i kolorem boków.

Kuropatwa

Kuropatwa mierzy 29–31 cm, ma szare boki i pierś oraz kasztanową podkowę na brzuchu; poza sezonem lęgowym trzyma się stadkami do 30 ptaków i nie odlatuje na zimę.

PrzepiórkaKuropatwa